Holland Elisa v. Le Dobry

Mijn toppertje Lisa is er niet meer.
Jouw naam stond voor:

Liefde
Integriteit
Saamhorigheid
Allessie (mijn)

Je was mijn toekomst, mijn toppertje, mijn opvolger voor Tessa, mijn lieve sociale aanhankelijke hond. Het zal voor veel mensen onbegrijpelijk zijn, maar mijn verdriet is zo groot, omdat je mijn SPORTMAATJE was.

Iedere dag vrolijk, opgewekt, stampend naast mij, wat voor me willen doen, van wie kun je dit tegenwoordig nog zeggen. In huis was je rustig, sociaal, aanhankelijk, op het veld was je vol spirit, supersnel gedreven in alle onderdelen, blonk je uit.

Klaas zette alles op alles en had er veel plezier in om samen met mij deze hond
naar de top te brengen. Als hij iets ziet in een hond, komt deze er wel. Ik kon genieten van deze hond, we hadden een zeer speciale band. We vormden een eenheid, ik moest hard voor je wezen, dat deed me soms pijn, maar je had dit nodig en accepteerde dit ook gewoon.

We gingen naar de training op 7 oktober, je liet niets merken van pijn. Je sprong in de auto. Bij de speurvelden aangekomen en je uit de auto halen herkende ik je niet meer. Je had een hoge rug, je kon niet lopen van de pijn, zag raar uit de ogen. We vertrouwden het niet en belden de dierenarts in Roden, we konden direct komen. In de auto had je nog overgegeven, je was levenloos, je knokte voor je leven, je tandvlees was wit. Je had een temperatuur van 40 graden. Je raakte in mijn armen in shock. Je keek me aan met je mooie donkere ogen. Ik voelde dat je weg zakte. Ik hoopte nog zo op een goede afloop. De röntgen werden gemaakt. Het infuus werd aangelegd. Ik aaide je, wat je altijd zo lekker vond, je kopje kwam nog een
keer omhoog. Ik belde Klaas en zei dat hij direct moest komen, ik voelde dat ze wegglipte uit mijn leven.

Je vraagt je af, waarom jij?? Jij die me zoveel gaf, ik kon niets doen dan aaien, je een kus geven en woorden toespreken als hou vol, blijf bij me, en dat ze het lef niet moest hebben om me alleen te laten.. Maar ze had zoveel pijn. De dierenartsen stonden voor een raadsel, het enige dat ze wisten is dat Lisa vocht voor haar leven, Telefonisch met Klaas hebben we overlegd dat ze direct moest worden geopereerd. Ik moest afscheid nemen met de woorden van de dierenarts dat er een grote kans bestond dat ze niet uit de operatie zou komen. Ik gaf haar een kus, de tranen vloeiden rijkelijk, aaide haar nog een keer en dat was het laatste wat ik van haar levend heb meegemaakt.

Ik bleef in de buurt van de praktijk en wachtte op Klaas. De dierenartsen kwamen na een kwartiertje ons op de hoogte brengen dat ze niet meer te redden was. Er werd jeugdkanker geconstateerd. De tumor was al een klein beetje gescheurd. Ze was niet meer te redden, we hadden geen andere keus dan het advies van de dierenartsen op te volgen om haar te laten inslapen. Nadat ze dit hadden gedaan en haar dicht hadden genaaid hebben we haar naar het crematorium gebracht en afscheid genomen.

Onbegrijpelijk! Niet te bevatten, binnen 2uur. Je bent onvervangbaar, waarom jij?? Nog niet eens 2 jaar oud en altijd in om iets te doen. Rationeel moeten we denken dat je een lijdensweg is bespaard, maar emotioneel moet ik zien deze nekslag weer boven te komen. Al onze mooie dromen in duigen zien gaan.

Lisa mijn toppertje, mijn kanjertje, ik hou van je, het is veel te kort dat wij bij elkaar waren. Maar ik heb genoten van je, je gaf me zoveel. Dat realiseer ik me nu extra, nu ik het allemaal kwijt ben.

Je vrouwtje, voor altijd!